Najpiękniejsze parki narodowe w Europie

Parki narodowe to miejsca, gdzie główną rolę odgrywa przyroda i to przyroda niepowtarzalna, zatrzymana w czasie, budząca podziw i zmuszająca do tego, by na moment się zatrzymać, popatrzeć, podziwiać. To także miejsca w głównej mierze nietknięte przez człowieka i przez niego chronione, to pozostałości tego, co było dawniej, tego czego nie chcemy zbyt szybko stracić. W samej Europie parków narodowych jest kilkaset, które z nich są warte obejrzenia?

Park Narodowy Jezior Plitwickich w Chorwacji

To wyjątkowe miejsce odznacza się ogromnym urokiem licznych jezior połączonych wodospadami, wokół których prowadzą trasy turystyczne. Jest to jednocześnie najbardziej znany i najpiękniejszy park narodowy w Chorwacji. Jeziora wyżej położone są większe, dodatkowo wokół jezior znajduje się bujny las, w którym można spotkać wiele gatunków zwierząt, w tym te objęte ochroną.

System szesnastu jezior kaskadowych tworzy niepowtarzalny ekosystem, który został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO już w 1979 roku. Wysokość wodospadów sięga miejscami do siedemdziesięciu ośmiu metrów, a kolor wody zmienia się od lazurowego przez turkusowy aż po szmaragdowy — w zależności od minerałów, glonów oraz kąta padania światła słonecznego. Drewniane pomosty i kładki umożliwiają dotarcie w miejsca niedostępne dla zwykłych turystów, prowadząc przez przestrzenie dziewiczej roślinności i szumiących kaskad wody.

Park Narodowy Durmitor w Czarnogórze

Jest to park znajdujący się w głębi kraju i obejmuje najgłębszy w Europie kanion rzeki Tary. Co roku jest oblegany przez wielu turystów. Charakteryzuje się przede wszystkim malowniczymi górami wapiennymi, licznymi jaskiniami i głębokimi kanionami oraz licznymi źródłami rzek, które wytryskują bezpośrednio ze skał i giną w podziemiach.

Kanion Tary sięga głębokości tysiąca trzystu metrów, co czyni go drugim najgłębszym kanionem na świecie, ustępując jedynie Wielkiemu Kanionowi Kolorado. Przez jego dno płynie rzeka Tara o barwie szmaragdowej, która jest jedną z najczystszych rzek europejskich. W obrębie parku znajduje się osiemnaście lodowcowych jezior zwanych „górskimi oczami”, a także ponad czterdzieści szczytów przekraczających dwa tysiące metrów wysokości. Zimą park staje się rajem dla narciarzy i miłośników sportów zimowych, oferując naturalne stoki i unikatowe krajobrazy.

Park Narodowy Vatnajökull w Islandii

Mogłoby się wydawać, że na tej mroźnej wyspie nie ma nic ciekawego, jednak nic bardziej mylnego. Jego przyciągający jak magnes urok polega na niezwykłych lodowych jaskiniach, których krystalicznie czyste ściany mienią się przeróżnymi barwami, w zależności od padania promieni słonecznych. Jaskiń jest naprawdę wiele, każda z nich jest inna, niektóre są naprawdę małe, inne natomiast mogą się ciągnąć przez kilkaset metrów. Jednocześnie jest to największy park narodowy w Europie.

Park zajmuje ponad czternaście procent powierzchni Islandii, a lodowiec Vatnajökull stanowi około ośmiu procent obszaru wyspy. Grubość lodu osiąga miejscami tysiąc metrów. Pod lodowcową pokrywą znajdują się czynne wulkany, których aktywność sprawia, że krajobraz zmienia się stale — topniejący lód tworzy rzeźby lodowe, podziemne rzeki i tymczasowe jeziora. W parku można obserwować kontrasty: od ognia wulkanicznego po lód, od czarnych plaż lawowych po przejrzyste kryształy lodowe.

Park Narodowy Sierra de Cazorla, Segura i Las Villas w Hiszpanii

Jest to największy park narodowy w Hiszpanii, a przez UNESCO został uznany za rezerwat biosfery. Posiada duże bogactwo biologiczne oraz niezwykłe piękno zachwycających krajobrazów. Jednocześnie jest to także miejsce związane z dziedzictwem kulturowym Hiszpanii. To lasy, masywy górskie oraz wielość dzikich zwierząt, które dzięki dobrym warunkom naturalnym licznie się rozwijają.

Park rozciąga się na ponad dwieście czterdzieści tysięcy hektarów, a jego lesiste zbocza są domem dla iberyjskiego jelenia, koziorożca hiszpańskiego, a także ptaków drapieżnych, w tym orła przedniego i sępa płowego. Tutaj biorą początek rzeki Guadalquivir i Segura, żywiące całą południową Hiszpanię. Na terenie parku znajdują się także średniowieczne zamki, pustelnicy wykute w skałach i pozostałości arabskich fortyfikacji, co czyni go miejscem spotkania przyrody z historią.

Park Narodowy Pirynu w Bułgarii

Park ten mieści się w górach Pirynu i jest uznawany za jeden z najdzikszych w Europie. Jego najwyższym szczytem jest Wichren. Tereny zajmowane przez park są porośnięte najcenniejszymi gatunkami roślin. Znajduje się tam również wiele gatunków zwierząt, a szlaki turystyczne, jakie się tam znajdują, nie są zbyt oblegane. Jedną z największych atrakcji turystycznych są piramidy piaskowe, które dzięki naturalnej erozji posiadają wyjątkowo regularne kształty.

W granicach parku rośnie ponad tysiąc trzysta gatunków roślin, z czego osiemdziesiąt sześć to endemity bułgarskie. Można tam spotkać niedźwiedzia brunatnego, wilka szarego, rysia europejskiego oraz rzadką traszki górską. Jeziora polodowcowe, zwane tutaj „oczami”, są często położone powyżej dwóch tysięcy metrów nad poziomem morza, otoczone stromymi szczytami i alpejskimi łąkami. Rzeźbione przez wiatr i wodę piramidy piaskowe przypominają egipskie budowle, choć zostały stworzone wyłącznie siłami natury.

Białowieski Park Narodowy w Polsce

Na ostatnim miejscu, jednakże nie najmniej wspaniały jest nasz rodzimy park w Białowieży. To tam znajdują się ostatnie żyjące w Europie żubry, a sam park chroni ostatni pierwotny las występujący na terenach europejskich. Ma ogromne znaczenie dla kultury i dziedzictwa ludzkości i razem z Białoruskim Parkiem Narodowym tworzy transgraniczny obiekt dziedzictwa światowego.

Las białowieski stanowi pozostałość puszcz, które niegdyś pokrywały większość nizin europejskich. Drzewa osiągają tu wiek przekraczający pięćset lat, a martwą biomasę pozostawia się w naturalnym rozkładzie, co sprzyja rozwojowi grzybów, mchów i bezkręgowców. Populacja żubrów liczy obecnie kilkaset osobników, które żyją w warunkach półswobody lub całkowicie dziko. Obok żubrów można spotkać łosie, wilki, rysie oraz ponad dwieście pięćdziesiąt gatunków ptaków. Park odwiedzają naukowcy z całego świata, studiując procesy zachodzące w ekosystemie pozbawionym ingerencji człowieka. Turyści mogą poruszać się wyłącznie wyznaczonymi ścieżkami edukacyjnymi, chroniąc tym samym wyjątkową wartość tego miejsca.